کتاب فارسی اول دبستان زمان شاه یک آمریکایی که در ایران تحصیل می کرده است

این کتاب فارسی اول دبستان در زمان شاهنشاه است که یک امریکایی که در ایران تحصیل میکرده برای یکی از یاران ما بانو منیر مرادی آورده است و ایشان عکس گرفته و برای ما فرستاده است. این امریکایی میگوید که بهترین کشوری که در آن زندگی کردم ایران بوده است.
آقای جان ادوارد لوئیز که کتاب فارسی متعلق به اوست به مدرکی که از دریابانی ایران گرفته افتخار میکند و بعد از گذشته این همه سال این مدارک را با افتخار نگهداری میکند 

پرواز با ایران ایر در زمان شاه آروزی بسیاری در جهان

زمان شاه بسیاری در جهان تلاش می کردند با افتخار با شرکت هواپیمایی ایران ایر پرواز 
کنند
بهترین خدمات سرویس دهی

موضوع غرامت از انقلابیون 57 و یک پرسش تاریخی

جدیدا صفحه ای در فیس بوک راه اندازی شده به اسم

طرح غرامت جوانان ایران از انقلابیون 57 که به اشتباه خود اقرار نکرده اند.

وقتی وارد صفحه میشوید و توضیح آن را میخوانید بسیار ساده است. خلاصه آن رنجی است که بر یک ملت مخصوصا جوانانی مانند خود من رفته است.احساس بدبختی همیشه در این چند سال همراهم بود و اینکه چرا در یک کشور بزرگ و ثرتمند ما باید اینقدر بدبخت باشیم .وقتی به فیلم و عکسهای قبل از انقلاب نگاهی میکنی  و حتی به سفرهای شاه به امریکایا سازمان ملل یا دیدار با ملکه انگلیس و پادشاه های مختلف و جشن های 2500 ساله احساس غرور میکنی و وقتی به این دوران نگاه میکنی احساس خفت.

من خود از خانواده قشر متوسط به پایین جامعه هستم ولی یک تجربه بزرگ برایم ثابت شد اینکه میگویند باید یک مستضعف و فقیر به قدرت برسد تا درد مستضعفین و فقرا را بداند به نظرم تئوری کاملا اشتباه و شکست خورده است.چه بسا در این 33 سال 

بسیار ملا و بدبخت و به قولی مستضعف به راس قدرت امدند و ثروت ها اندوختند و کاخ ها ساختند و دردی از طبقه خود دوا نکردند.من جوان حقیقتا دیگر با این صحبتها خام نمیشوم چون خطا آزمود را آزمودن خطاست .

یک سوال بزرگ اینجاست چرا همان کسانی که انقلاب کردند و بعد عده زیادی از آنها متواری شدند و گریختند از کردار خود,از بدبخت کردن یک نسل و سوزاندن خود و اطرافیان ,خواهران و برادران خود احساس ندامت و پشیمانی نمیکنند ؟ 

البته نمیشود همه را با یک چوب زد چه بسیار افرادی بودند و هستند که از همان روزهای اول انقلاب تا همین ساعتی که من این نوشته را مینویسم این اقرار تاریخی را انجام داده و مسئولیت کار خود را پذیرفتند و درود بر همه آنها باد ولی هستند معدودی که بر عقیده خود پای میفشارند و حتی زیر بار بدبخت کردن نسل من و همسالان من  نمیروند.این سوال جدی از همه آنها مطرح است و یک نسل منتظر پاسخ آنهاست؟!